domingo, 17 de xuño de 2012

Compartindo lecturas

É unha delicia poder compartir lecturas. Por iso, este ano volvemos a repetir a experiencia de apadriñar e amadriñar lectores e lectoras do colexio de Casás.

O noso alumnado de 1º de BAC e os integrantes do Club de lectura leron os contos que elixiron e prepararon a conciencia. E os nenos de 5 aniños escoitaron con atención e sorprenderon e agasallaron aos maiores cuns debuxos dedicados.

Grazas a todos os que participastes por alegrar a mañá do Leiras.
E grazas, tamén,  a Biblioteca Nodal por colaborar nesta iniciativa. Sen os contos que nos emprestastes non sería posible esta xornada chea de sorrisos.

Click to play this Smilebox greeting

mércores, 23 de maio de 2012

Panxón e "A praia dos afogados"




O pasado día 19 de abril, fomos a Paxón para visitar os lugares onde se desenvolve o libro "A praia dos afogados" de Domingo Villar. Contamos cunha guía, Ana Carreira, que nos animou a participar recreando personaxes e escenas da novela.

Paseamos pola praia, as rúas, visitamos a singular obra artística do arquitecto Palacios, o Templo Votivo do Mar, e o porto; escenarios da trama  polos que pasou  Leo Caldas, un dos  protagonistas da obra.

Despois subimos a Monteferro, onde o guía Xosé  Lois Villar, experto en toponimia , microtoponimia e talasomimia,  nos explicou cousas sobre o mar, relacionadas coa pesca e coa novela.

Despois  de comer, collemos o bus para Lugo, no que rimos e cantamos.

O que máis nos gustou foron as paisaxes, xa que eran moi bonitas e distintas do que nos rodea a cotío. Tivemos a oportunidade de aprender máis cousas sobre o libro, e sobre Panxón.



Laura López López, Clara Coira Suárez e Sabela Brand García 4º ESO

domingo, 6 de maio de 2012

Visitounos a escritora Marica Campo


As alumnas e alumnos de 2º da ESO  limos a novela  E Xoel aprendeu a voar. O mércores 18 de abril estivemos coa súa autora Marica Campo. Explicounos que as súas historias nacen das súas observacións e das súas experiencias; do seu traballo como docente  aproveita o coñecemento da vida na adolescencia, por iso nos resulta doado identificarnos cos seus personaxes.

En toda a súa exposición  apreciamos o seu compromiso coa nosa lingua e coa terra. A conversa amena e o chapeo co que se cubría nos fixo sentir diante dunha maga da palabra.

E Xoel aprendeu a voar conta a historia dun rapaz de 13 anos que se chama Xoel. Xoel apenas ten vida fóra da PSP . Ao longo da historia   o protagonista descobre que o ordenador só é un medio e non un fin. A súa vida cambiará dunha maneira progresiva na obra. O protagonista vivirá aventuras incribles cos seus amigos, que o levarán a descubrir lugares e segredos inesperados, grazas a unha persoa anónima que parece sabelo todo del.


Marica Campo (María Pilar Campo Domínguez) naceu no Val do Mao no concello do Incio (Lugo), o 24 de febreiro de 1948.
Cursou a carreira de Maxisterio e realizou estudos de Teoloxía. Malia declararse mestra non vocacional, Marica Campo exerceu como profesora de Lingua e Literatura Galega durante trinta e seis anos no Instituto Poeta Díaz Castro en Guitiriz, ata a súa xubilación anticipada. Ata o ano 1992 en que sae ao público a escolma de poemas Tras as portas do rostro, Marica só tiña editada unha obra de teatro e poemas en revistas e publicacións contadas. Así mesmo, participaba con frecuencia en recitais e escribía letras de cancións para grupos musicais como Fuxan os Ventos.
            
Na actualidade, dedica todo o seu tempo á literatura e segue residindo en Guitiriz onde foi nomeada Chairega de Honra pola Asociación Cultural Xermolos e a Fundación Manuel María da Terra Chá en novembro de 2007.
Algunhas das súas obras son: O Premexentes non pode cos paxaros rebezos (1987); Tras as portas do rostro (1992); Confusión e morte de María Balteira (1996); Pedinche a luz prestada (2001); Memoria para Xoana (2002); Abracadabras (2007); Sextinario: trinta e seis + tres (2007) ou O Divino Sainete (2008).

x

domingo, 29 de abril de 2012

Quen nos vistou o Día do libro?

O 23 de abril recibimos na nosa biblioteca a relevantes escritores e coñecidos personaxes da literatura universal e contemporánea que nos falaron dos seus libros favoritos. Alí estiveron Valle-Inclán da man de Castelao e tamén Quevedo falando galego ou o elegante e romántico Espronceda, Carapuchiña, Spiderman,  Mannawinard, o inxenioso Sherlock Holmes e o arrichado Tintimán, o vello pescador de Hemingway, Esther e a súa amiga Rita, o xefe Seatle e o aprendiz de mago Harry Potter. Do País das Marabillas chegou Alicia, Superman do seu planeta Krypton e unha espontánea crítica literaria que non sabemos de donde viña. Unha inesquecible, numerosa e divertida visita.

2 de abril, día Internacional do Autismo

Para conmemorar esta data, na biblioteca colocamos unha exposición de libros coa temática do autismo.
Parécenos moi importante que o alumnado do Leiras tome conciencia de que a diversidade é sempre enriquecedora, e que, aínda que todos somos distintos, en realidade todos somos iguais. Por iso, pedímoslles que deixasen unha mensaxe a Marina, Álex, Adrián e Javier, os seus compañeiros autistas, no lazo que eles pintaron con tanto agarimo. E esta é a proba gráfica  do entusiasmo que puxeron na actividade.

luns, 26 de marzo de 2012

Anxo Fariña e A cara oculta de Lúa



Como é a túa cara oculta?

Que escondes detrás de ese sorriso?

Ti tamén tes poderes?

Todos os humanos temos dúas caras: a luminosa e a escura. A maioría das veces amosamos a cara luminosa pero outras...

O venres 16 de marzo visitounos Anxo Fariña; Os Megatoxos e A cara oculta de Lúa foi a desculpa para unha sesión estupenda de creación de historias, de heroes e de heroínas, de magníficas ilustracións en directo... foi un bo final para esta novela de aventuras.

.

xoves, 22 de marzo de 2012

¡VIVA LA PEPA!



Respecto al doscientos cumpleaños de la Constitución de 1812, más conocida como “la Pepa”, por promulgarse el día de San José, quisiera hacer unas cuantas consideraciones, que considero fundamentales para entender el profundo significado de esta Carta Magna.
En primer lugar, es la primera constitución que se da a sí mismo el pueblo español, ya que la Constitución de Bayona no deja de ser una Carta Otorgada y, por lo tanto, impuesta y sin refrendo del pueblo. Debido a su carácter progresista la Pepa se convierte en una constitución cuyo espíritu, podemos afirmar con rotundidad, todavía sigue estando vigente en la actualidad.
En segundo lugar, sus ecos fueron más allá del océano Atlántico e inspiraron las constituciones de los nuevos países latinoamericanos, en aquellos tiempos todavía colonias españolas.
En otro orden de cosas, cabría preguntarse ¿qué es una constitución y cuál es su verdadero significado?:
Una constitución es, en el fondo, una declaración de objetivos adoptados por el consenso de un pueblo. Por lo tanto estamos ante una Ley de Leyes. Cualquier otro tipo de norma no puede contravenir su esencia y su espíritu.
Consecuentemente, una constitución viene a ser la guinda de un pastel al que denominamos “democracia”, la cual puede presentarse básicamente en dos formatos: La República y la Monarquía Parlamentaria. El pueblo español eligió en 1978 la segunda fórmula.
La siguiente pregunta que nos podemos hacer es ¿Qué hay detrás de una constitución?:
En primer lugar, está el deseo mayoritario de un pueblo de hacer, con todas las diferencias y matices que podemos reseñar (razas, religión, sexo, idiomas, culturas…), un camino juntos. Ese camino necesita un cuaderno de bitácora, y ese cuaderno de bitácora es la constitución. Detrás de esa constitución está un paradigma político, que, nos guste o no, es el menos malo de todos los prototipos que se han diseñado a lo largo de la Historia de la Humanidad: Me estoy refiriendo al paradigma democrático. Los antiguos griegos lo inventaron y la Europa decimonónica perfeccionó el diseño para que cupiera todo el pueblo (democracia: el gobierno del pueblo), y no sólo unos pocos privilegiados.
No obstante, no nos engañemos, la democracia no consiste únicamente en dotarnos de una constitución ni introducir el voto en una cajita más o menos transparente (denominada urna) cada cierto tiempo. Ese tipo de actividades, como ya he dicho en párrafos precedentes, son las guindan de ese gran pastel. La democracia de verdad reside fundamentalmente en dos pilares: La economía y la Educación. Decía Joaquín Costa, un regeneracionista que vivió a caballo entre el siglo XIX y el XX, que no hay libertad sin garbanzos, y la democracia es precisamente eso, la libertad. Yo añadiría, además, que la democracia sin educación y concienciación ciudadana tampoco puede considerarse como tal.
Por utilizar un símil asociado a la revolución industrial, la democracia es tecnología punta, y no todos los pueblos están capacitados para utilizarla y sacarle todo su rendimiento. Para ello se requiere un acervo cultural al que sólo se puede acceder superando ciertas fases de desarrollo económico, políticoy sobre todo social. Esa es la razón última por la cual en países como Afganistán, Uganda o Etiopía la democracia se halla todavía en pañales. Estos países deben superar todavía muchos escollos para conformar sociedades auténticamente democráticas.
Dicho de otro modo, el voto de la miseria y el oscurantismo
no es un voto, es esclavitud. La historia de la España Contemporánea está escrita con la sangre de muchas españolas y españoles que lucharon contra ese cautiverio y sucumbieron en el empeño. Hubo muchos intentos democráticos, algunos de ellos fueron efímeros (léase la 1ª y 2ª República) y no pasaron de ser simulacros frustrados, ensayos pretenciosos sin una auténtica base social en los que poder sustentarse, como sucede actualmente en muchos países del Tercer Mundo. Otros no pasaron de meras pantomimas, trucos de magia que no pretendían otra cosa que engañar al pueblo español, al que se utilizaba sin ningún tipo de escrúpulo. Véase, por ejemplo, el período de Restauración (1876-1923), en el que se desarrolló la práctica del denominado turnismo y, asociado al mismo, el ignominioso sistema caciquil. La Restauración finalizó, como era de prever, en un golpe de estado llevado a cabo por el general Primo de Rivera.
En fin, después de doscientos años de “sangre, esfuerzo, lágrimas y sudor” (famosa frase de Winston Churchill), de ensayos fallidos, de utopías asesinadas, de deseos ahogados en el pozo del egoísmo, la superchería, el integrismo y la desolación del analfabetismo, por fin los españoles fuimos capaces de crear una Ley de Leyes en la que cupieran “todas las Españas”, casi todos los ciudadanos, casi todas las sensibilidades: una constitución verdaderamente consensuada.
La Constitución de 1978 es la culminación de un proceso que comenzó con un puñado de liberales ilusos en el extremo sur de la Península Ibérica, un puñado de idealistas que creyeron en la democracia cuando la mayoría de los españoles no sabía todavía ni leer ni escribir. Aquella constitución fracasó, porque España no estaba preparada para aquellos lujos. La Constitución de 1978, nieta privilegiada de aquella quimera a la que denominaron con cierta sorna Pepa, acabó por triunfar. Las razones fundamentales del éxito residen, precisamente, en una economía que nos permita decidir con el corazón y la cabeza, y no con el estómago, el miedo y la ignorancia.
Felicidades, Pepa.
José Antonio Rey, profesor de Historia no IES Leiras Pulpeiro

martes, 20 de marzo de 2012

Regalamos poesía



"A poesía é unha das expresións máis elevadas da lingua e a cultura. É a liberdade absoluta do verbo e a creación, elemento constitutivo da identidade e tamén, a miúdo, ingrediente da construción da nosa identidade persoal, como a música, a danza ou as artes plásticas."
Mensaxe da Sra. Irina Bokova, Directora Xeral da UNESCO,con motivo do Día Mundial da Poesía, 21 de marzo de 2012.
Ilustración de Pedro Seromenho
Coincidindo co equinocio de primavera, o mércores 21 de marzo celébrase o Día Mundial da Poesía. Como a poesía é, por excelencia, a linguaxe do amor e dos sentimentos, a biblioteca do Leiras Pulpeiro renderá homenaxe á palabra poética regalando impresións destes poemas amorosos.

xoves, 15 de marzo de 2012

Mafalda cumpre 50 anos



Mafalda, a protagonista das tiras cómicas do mesmo nome, cumpre hoxe 50 anos. Quino debuxouna, por primeira vez, o 15 de marzo de 1962 como reclamo publicitario dunha marca de electrodomésticos. Pero non será até setembro de 1964 cando se publique a primeira tira nun semanario arxentino.
A nena dos grandes mofletes , resabida, curiosa, soñadora e inconformista, protagoniza historietas infestadas de alusións políticas. Xunto aos seus inesquecibles amigos (Manolito, Felipe, Miguelito, Susanita, Liberdade), Mafalda trata temas universais tales como os dereitos humanos, a paz mundial, a autodeterminación dos pobos, a educación, o feminismo, a ecoloxía... Temas serios tratados con humor.
Todas as viñetas están infestadas de frases para o recordo, que 50 anos despois seguen conmovéndonos.
Aquí déixovos dous exemplos:
MAFALDA: As túas ideas son moi loables, Felipe, pero un pouco inxenuas.
FELIPE: É inxenuo pretender que a xente aprecie máis a cultura que o diñeiro.
FELIPE: Non sería fermoso o mundo se as bibliotecas fosen máis importantes que os bancos?
MANOLITO: Non! Pedazo de extremista!

MIGUELITO: Estou só e aburrido. Podes vir á miña casa?
MAFALDA: Síntoo Miguelito, vou saír coa miña nai; pero non tes algún libro? Un libro é un bo amigo
MIGUELITO: Bo, a que queres que xoguemos?